Spýtukubbur

Hvað er á seyði, spyr margur. Ekki ýkja margt, svara ég. Þó eitthvað.

Það er ekki langt síðan ég átti afmæli. Aftur. 32 eru árin orðin og fórum ég og frú í bæjartölt í tilefni dagsins. Markmiðið var að dröslast víða um borg, smakka öl á knæpum sem litu út fyrir að vera mér að skapi (kósí, fámennar, með lágt hlutfall af ungu fólki og helst ekki hævara tónlist…), snæða hingað á þangað á stöðum sem litu girnilega út en voru síður en svo dýrir og svo slaufuðum við þessu með því að kíkja í Hockey Hall of Fame, mér til ómældrar gleði. Sem sagt, drykkir (te og bjór), skyndibitar og íshokkí.

Ég er búinn að sækja nokkra tónleika. Ég gerði tveimur þeirra skil. Getið lesið um hvað bar fyrir augu og eyru hér og hér.

Það þarf auðvitað ekki að ræða Ólympíuleikana. Það komst ekkert annað að í þessu smáríki. Öll blöð og allar sjónvarpstöðvar troðfullar af dagskráliðum tengdum þessari vitleysu og fólk hafði gaman af. Ég líka þannig séð. Þjóðremban svo mikil að í lokin voru Kanadamenn farnir að skrifa skoðunarpistla þess efnis að þetta væri kannski full mikið af því góða. Nokkrir breskir fjölmiðlamenn grilluðu kanadíska íþróttasambandið fyrir offors. En svona er þetta. Eina sem ég kærði mig um var gott hokkí. Og það var alveg merkilega gott. Sá frábæra leiki og góðir dómarar leyfðu mikla hörku þó svo að þeir dæmdu eftir alþjóðareglum en ekki NHL reglum. Það gerði það að verkum að leikirnir voru hraðari og harðari en á síðustu Ólympíuleikum.

Ég get sagt ykkur það að það var ekki leiðinlegt að vera inn á vinalegum sportbar í Toronto þegar Kanada tók gullið í íshokkí karla. Það var rosalegt.

Til að fræðast meira um möguleika mina hér í Kanada fórum við á fund með Gail Einarson- McCleery. Hún gegnir einhverjum konsúlant störfum en er aukinheldur ein af aðal vítamínsprautunum íslendingafélags Ontario. Margir meðlima þess búa í Toronto eins og gefur að skilja. Einnig er hún mjög virk í málefnum íslendingafélaga um allt land og vinnur við viðburðarhald og alls kyns menningaruppákomur sem tengjast Íslandi, t.d. innflutning á listafólki o.s.frv. Yndisleg kona heim að sækja og hún opnaði augu okkar fyrir nýjum möguleikum. Og svo gaf hún okkur þessa yndislegu Randalíntertu sem ku vera móðins hjá Vestur - Íslendingum. En hér er engin rabbabarasulta, þannig að í stað hennar er notast við fíkjusultu, ef ég man rétt.

Annars hefur ekki verið sérlega vindasamt í mínu lífi fyrir utan þetta venjulega: skriffinnskan og fjarnámið í HÍ. Hið síðarnefnda er gjörsamlega að gera mig geðveikan.

Ég og Sarah fórum til Winnipeg á dögunum, til að kanna möguleika okkar þar, koma á samböndum, sanka að okkur upplýsingum og síðast en ekki síst, til að hitta Vestur-Íslenska ættingja mína í fyrsta skiptið. Margrét Jónína Campell var frábær gestgjafi og gerði bókstaflega allt fyrir okkur. Elsti sonur hennar, Benjamin Singer var heldur ekki síðri í liðlegheitunum. Svo var ég svo lánsamur að hitta börnin hennar fimm, glíma við óþægan og risavaxinn Siberian Husky varðhund hennar Juno og þar fram eftir götunum. Allt hið merkilegasta…

Einnig voru við svo lánsöm að setjast niður og ræða málin við Atla Ásmundsson aðalræðismann í Winnipeg sem og konu hans (en því miður hef ég gleymt nafni hennar enda er minnið glopótt með eindæmum). Þau höfðu margt til málanna að leggja og gáfu mér og Söru góð ráð og opnuðu augu okkar fyrir nýjum vinklum og kunnum við þeim bestu þakkir fyrir. Það var frábært að njóta þeirra liðveislu.

Við fórum á íshokkíleik í AHL deildinni sterku. Sáum hina vel spilandi Manitoba Moose, með Cory Franklin Schneider markmann í broddi fylkingar. Þeir tóku hákarlana 1-3 og ég sá fljótt hversvegna Schneider er orðaður við Canucks. Þetta var hágæða hokkí og umgjörðin var glæsileg. Vonandi kemst ég á AHL leik sem fyrst aftur. Áfram Moose!

Winnipeg er merkileg fyrir margar sakir. Borgin er höfuðstaður Manitoba, sem er ein af af fámennari héruðum Kanada, þrátt fyrir mikið landrými, gjöful lönd, vötn og ár. Winnipeg var eitt sinn afar mikilvægur hlekkur í lestarsamgöngum N-Ameríku, með tilheyrandi flutning á vörum og byggingarefni. Því var ansi blómlegt um að litast á fyrry hluta síðustu aldar og í kjölfarið risu upp margar glæsilegar byggingar og stórhýsi. Alveg hreint magnað á að líta. Maður finnur fyrir gamla tímanum og miklum karaktereinkennum, ólíkt nokkru sem ég hef áður séð í Kanada. Einhver gaukaði því að mér að miðbær borgarinnar og það svæði sem spratt í kringum lestarstöðvar væri áþekkt Chicago.

Það sem ég hafði samt hvað mest gaman af því að skoða var öll vegglistin í borginni sem hefð hefur verið fyrir síðan snemma á síðustu öld skilst mér! Það eru ófáar byggingar og mannvirki með frábærlega gerðum paint brush, spreyjuðum og máluðum myndum af öllu tagi. Ótrúlega flott! Allt frá verkum sem eru hrein list og enn önnur sem eru til að auglýsa eitthvað en listamenn bæjarins tóku að sér að myndskreyti í staðinn fyrir að henda upp enn einu auglýsingaskiltinu. Og viti menn, það graffar og “bombar” enginn yfir þessar myndir. Það er mikil prýði af þessu. Það stafar af þessi litagleði, hlýja og persónuleiki. Eitthvað sem Reykjavíkurborg ætti að taka sér til fyrimyndar.

Annars er mikið við að vera í þessar borg eins og öðrum sem eru eingangraðar eða langt frá þéttbýlum svæðum. Há- og lágmenning, frábær veitingahús, góð íþróttalið, háskólar, kaffihús á hverju strái, leikhús, roijal ballet, haugur af hljómsveitum, endalausar listahátíðir af ýmsu toga og auðvitað topp uppistandarar. Svo sprakk á mér hausinn þegasr við gengum um flottustu og mest sjarmerandi 2nd hand verslum sem ég hef nokkru sinni komið inn í. Þvílíkur andskotans eðall! Gott ef hún hét bara ekki Osbourne Village Second Hand Gallery. En ég gæti haft rangt fyrir mér. Pottþétt. Ef þér leiðist í Winnipeg, þá er vandamálið þín megin.

En já, það er margt að sjá þarna og reyna. Það sem mér fannst kannski merkilegast var að sökum þess hversu rosalega kalt veðrið verður á veturna, þá verður ísinn á ánnum sem renna í gegn um borgina, svo svakalega þykkur að hann heldur sér vikum saman. Til dæmis var rosalega gott veður þegar við vorum þarna en heimamenn skautuðu á ísnum í og úr vinnu og skólum. Magnað! Borgastarfsmenn ýta snjónum af ísnum og búa til tvær akreinar. Meistaralegt.

Winnipeg á sér skuggahliðar. Jafnel meiri en ég hef séð áður í N-Ameríku. Örbyrgðin er mun sýnilegri en maður á að venjast í þessum heimshluta. Hún lýsir sér þannig að í óvenju mörgum borgarhlutum og aðalgötum hittir maður fyrir fólk sem er heimilislaust, áfengis- og fíkniefnasjúklinga, geðfatlaða sem hafa orðið úti og svo framvegins. Glæpatíðnin er einhver sú hæsta í landinu. Einnig eru þarna ansi bíræfin glæpagengi sem fara ekki leint með tilvist sína. Og andrúmsloftið var eftir því. Ég þurfti að vera var um mig á sumum svæðum á vissum tímum.

Ég var hrifnastur af svæðinu í kringum Corydon Avenue, Osbourne Street (The Osbourne Village) og Wolseley. Þar var dásamleg og lifandi stemmning og margt að sjá og gera. Myndi hiklaust íhuga að búa þar.

Til að sjá myndir af Winnipeg skoðið Winnipeg: Love & Hate. Þetta blog er án efa flottasta borgasrmyndarblogg sem ég hef skoðað. Og ég skoða mikið af slíkum síðum. Óháð því hvort þið hafið áhuga á borginni eður ei, þá eru þessar myndir algert afbragð.

Einnig fórum við með Maggie frænku til Gimli. Þar hitti ég fjarskylda frænku mína sem heitir Inga. Hún var hress og áhugasöm. Því er ver að harði diskurinn í hausnum á Birki frænda hennar er tómur. Eða ónýtur jafnvel. Jafnframt hittum við Tammy Axelsson, bæjarstjóra Gimli. Hún var ekkert nema liðlegheitin og gaf okkur góð ráð og tyggjó.

Gimli er fallegur sem bær á póstkorti. Já þannig bær. Ægilega yndæll, snotur, hreinn og vel samansettur bær. Magnað hreint að hafa risavaxið vatn og krútlegar strandir nánast í bakgarðinum. Það er að segja ef þú býrð í Gimli.

Við ætlum að reyna að heimsækja Winnipeg, Gimli og fleiri staði í Manitoba næstkomandi sumar.

Hér að neðan gefur að líta nokkrar myndir sem ég hef tekið að undanförnu á gömlu filmuvélina hans afa. Ég er enn að vandræðast með fókusinn og myndopið. Þess vegna tek ég mikið af myndum af frúnni. Geri tilraunir á henni. Þið verðið bara að þola það. Ætti ekki að vera mikið mál. Myndavélanördar geta lesið spekks um vélina í bloggfærslu minni á undan þessari.